ما بايد به صرفه جويي عادت كنيم . صرفه جويي يعني آن چيزي را كه قابل استفاده است و مي توانيم از آن استفاده كنيم دور نريزيم . نسبت به امكانات با هوس رفتار نكنيم . دائما چيزهاي ماندگار را نو كردن و چيزهاي ضايع نشدني را دور ريختن روش درستي نيست .
ساده زيستي چيز بسيار باارزشي است . ما اگر بخواهيم تجمل و اشرافيگري و اسراف و زياده روي را ـ كه واقعا بلاي بزرگي است ـ از جامعه مان ريشه كن كنيم با حرف و گفتن نمي شود ... عمل ما بايستي مويد و دليل و شاهد بر حرفهاي ما باشد(1 )
ما ملت ايران بايد اين جامه ي ناساز بي اندام زشت را از تنمان بيرون بياوريم ما خيلي مصرف زده هستيم بايد اين را حلش كنيم . همه بايد دست به دست هم بدهند و اين قضيه را حل كنند . البته صدا و سيما هم بلاشك نقش دارد . (2 )

تحليل و بررسي بنيانهاي تفكر صهيونيزم و مظلوم نمايي جهاني اين مكتب ريشه كهني به قدمت تاريخ يهود دارد. از سرقت نمايه‌هاي ادبي ديگر اديان گرفته تا جعل تاريخ و اسطوره‌ سازي.
تحليل و بررسي بنيانهاي تفكر صهيونيزم و مظلوم نمايي جهاني اين مكتب، ريشه كهني به قدمت تاريخ يهود دارد. از سرقت نمايه‌هاي ادبي ديگر اديان گرفته تا جعل تاريخ و اسطوره‌ سازي. اما نقطه عطف اين پروسه كهن را مي‌توان اجلاس بال سوئيس يا اولين كنگره صهيونيزم در سال 1897 قلمداد كرد، چرا كه از اين پس هويت سازي صهيونيزم با شدت در دستور كار پروتكل ها قرار گرفت و براي نيل به اين هدف استراتژي صهيونيستي (هدف، وسيله را توجيه مي‌كند) دست آنها را براي استفاده از هر ابزاري باز گذاشت.

سازمان جهاني تجارت كه از ابتداي سال 1995 ميلادي براي مديريت مناسبات تجارت چنـد جانبه بيـن‌المللي جايگزين گات شد، اكنون به يك سازمان بزرگ جهاني تبديل شده است.
اهميت سازمان جهاني تجارت (World Trade Organization -WTO) تا آن حد است كه در حال حاضر 150 كشور جهان به عضويت اين سازمان درآمده و 30 كشور نيز در حال طي كردن فرآيند الحاق هستند.ايران نيز اكنون به عضويت ناظر سازمان جهاني تجارت درآمده وسرگرم آماده سازي فرايند مذاكرات است.

در اوج جنگ جهاني دوم و بويژه در سالهاي بعد از آن تلاش هاي وسيع براي نظم بخشيدن به مناسبات بين كشورها در عرصه هاي سياسي و اقتصادي صورت گرفت.در زمينه سياسي، نتيجه اين تلاش ها به تأسيس سازمان ملل متحد به عنوان سازماني براي مديريت مناسبات سياسي بين المللي انجاميد .

مفهوم قدرت سياسي از مهم‌ترين مفاهيم سياسي است، به طوري كه از آن به عنوان جوهر سياست ياد مي‌شود.
مفهوم قدرت سياسي از مهم‌ترين مفاهيم سياسي است، به طوري كه از آن به عنوان جوهر سياست ياد مي‌شود.
قدرت(power) به مفهوم «توانايي تحميل اراده يك فرد بر ديگران، حتي برخلاف ميل آنها» اساساً يك مفهوم جامعه شناختي است كه هم شامل قدرت فيزيكي و هم شامل قدرت سياسي مي شود و در يك وضعيت اجتماعي بروز مي كند.

قدرت سياسي (political power)آن نوع از قدرتي است كه يك فرد يا گروه در درون جامعه براي تأثيرگذاري و كنترل زندگي ساير افراد و گروهها دارا هستند.در عرصه سياسي راههاي گوناگوني براي بدست آوردن اين نوع از قدرت وجود دارد .

در پرتو قرآن و حديث كه اصطلاح حكمت در هر دوي آنها به كار رفته است، صاحب نظران مسلماني كه وابسته به مكاتب فكري مختلف هستند، طي سالهاي متمادي درصدد شرح و توضيح معناي حكمت و فلسفه اصطلاحي كه در خلال ترجمه‌هاي يوناني در قرون دوم ق./ هشتم م. و سوم ق./ نهم م. به زبان عربي وارد شد بوده‌اند.
در پرتو قرآن و حديث كه اصطلاح حكمت در هر دوي آنها به كار رفته است، صاحب نظران مسلماني كه وابسته به مكاتب فكري مختلف هستند، طي سالهاي متمادي درصدد شرح و توضيح معناي حكمت و فلسفه اصطلاحي كه در خلال ترجمه‌هاي يوناني در قرون دوم ق./ هشتم م. و سوم ق./ نهم م. به زبان عربي وارد شد بوده‌اند. از سويي مي‌بايست آنچه كه در زبان انگليسي فلسفه خوانده مي‌شود را در بافت تمدن اسلامي جستجو و معنا كنيم. يعني نه تنها در مكاتب گوناگون فلسفه اسلامي؛ بلكه در مكاتبي كه نامهاي ديگري بويژه كلام، معرفه، اصول الفقه و نيز علوم اوايل دارند، اگر نگوييم موضوعاتي همچون تاريخ كه شاخه هاي خاص فلسفه را شكل داده‌اند.

اخلاق و سياست چه رابطه‏اي باهم دارند؟سياست شغل عامه مردم نيست، بلكه نخبگان معدودي كه سياست‎مدار خوانده مي‏شوند، به آن مي‏پردازند. اما اخلاق و رعايت قواعد آن به گروه خاصي تعلق ندارد، عوام و خواص همه به نحوي تكليف اخلاقي را احساس مي‏كنند.
موجودي كه نامش آدمي است، با تمييز خوب از بد و شايست از ناشايست آدمي شده است. اما اين كه قواعد و دستورهاي زندگي خوب و شايسته، از كجا آمده، خود مطلب ديگري است. آدمي از زماني كه در زمين مقام كرده، همواره ملزم به رعايت قواعد و دستورالعمل‏هايي بوده است، اين دستورالعمل‏ها هم از حيث مبدأ و منشأ و هم از حيث ضمانت اجرا متفاوت بوده‏اند. مردم اين قوانين و قواعد را وضع نكرده‏اند، بلكه وقتي به مرحله رشد رسيده‏اند، دريافته‏اند كه بايد رفتار و گفتارشان تابع قواعد باشد و در هر كاري حدود را رعايت كنند. بعضي از اين قواعد منشاء الهي و فوق بشري دارند و بعضي ديگر را قانون‏گذاران و دانايان اقوام تقرير و وضع كرده‏اند. قواعد و احكام ديني اگر اطاعت و اجرا نشوند گناه است و گناهكار در آخرت معاقب خواهد بود. در كنار اين دستورالعمل‏ها قواعد و قوانين ديگري هست كه اگر طبق آن‎ها عمل نشود، شخص سرپيچي كننده و متخلف، مجرم شناخته مي‏شود و به مجازات مي‏رسد. اين‏ها قوانين حقوقي و حكومتي است.

در دنياي كنوني كه در هم تنيدگي نظام اطلاعاتي و ارتباطاتي يكي از مقولات مهم در زمينه جهاني شدن است، بحث درباره مخاطبان نهادهاي فرهنگي و تبليغي از اهميت ويژه اي برخوردار شده است. «مخاطب»، هدف نهايي هر كوشش تبليغي و فرآيند ارتباطي است.
لزوم شناخت مخاطب
در دنياي كنوني كه در هم تنيدگي نظام اطلاعاتي و ارتباطاتي يكي از مقولات مهم در زمينه جهاني شدن است، بحث درباره مخاطبان نهادهاي فرهنگي و تبليغي از اهميت ويژه اي برخوردار شده است. «مخاطب»، هدف نهايي هر كوشش تبليغي و فرآيند ارتباطي است. با اين حال، با نگاهي به مجموعه برنامه ها و فعاليت هاي فرهنگي و تبليغي كه تاكنون در كشور ما به انجام رسيده است، در مي يابيم كه غالبا از مطالعه و تحقيق جدي و اثرگذار در زمينه شناسايي مخاطب و خواست، گرايش و نيازهاي او غفلت شده است. امروز دپارتمان هاي مخاطب شناسي، نيازسنجي و نظرسنجي در موسسات فرهنگي و تبليغي، بخش قابل توجهي از بودجه ها را جذب مي كنند، چرا كه اين موسسات به خوبي مي دانند كه بقاي آنها وابسته به «برقراري ارتباط معنادار و مداوم با مخاطبانشان» است.
مخاطب شناسي تا آنجا اهميت دارد كه بعضي از نظريه پردازان علوم ارتباطات معتقدند كه غفلت از مخاطب، نهادهاي فرهنگي را به انزوا و مهجوريت مي كشاند و سرانجام به ورطه اضمحلال سوق خواهد داد. آري، چنانچه عنصر «مخاطب» را از فرآيند ارتباط حذف كنيم، ارتباط ديگر مفهوم و معنايي نخواهد داشت.

مهره‌هاي تربيت يافته دولت آمريكا براي براندازي نرم نظام جمهوري اسلامي ايران با كامل شدن پازل حضور بنياد سوروس در كشورمان، در عين عصبانيت مقام‌هاي آمريكايي و رسانه‌هاي همسو ، يكي پس از ديگري مي‌سوزند.
، بنياد "سوروس " نامي است كه اين‌روزها اذهان ناظران سياسي داخل كشور را بيش از پيش به خود معطوف كرده است. نام اصلي اين بنياد، بنياد "جامعه باز " (Open Society) است و متعلق به يك يهودي ميلياردر به نام "جورج سوروس " مي‌باشد. وي يك يهودي مجار تبار آمريكايي است كه سال‌هاي متمادي با تشكيل يك شركت سرمايه‌گذاري و يك سازمان مطالعاتي حقوق بشر، به انجام اموري چندمنظوره مبادرت كرده است.
درخصوص ماهيت فعاليت‌هاي بنياد سوروس، قضاوت‌هاي متفاوتي وجود دارد. نهادهاي رسمي سياست ‌خارجي آمريكا و رسانه‌هاي وابسته به آن‌ها از جمله راديو صداي آمريكا معتقدند كه "جرج سوروس فردي نوع‌دوست و نيكوكار مشهوري است كه به بسياري از پروژه‌هاي گسترش دموكراسي و توسعه اقتصادي در سراسر جهان كمك مي‌كند. "

اما علت غايي و هدف از انقلاب اسلامي بدون شك رسيدن به جامعه ايده‌آل بر محور آرمان شهر مهدويت است. خصوصا زماني كه بخواهيم انقلاب اسلامي را از منظر فلسفه تاريخ و جهاني شدن تحليل كنيم.
در منطق و فلسفه براي پيدايش پديده‌هاي مادي چهار علت ذكر شده كه شناخت تام و تمام از هر پديده منوط به شناخت آنها است. آن چهار علت عبارتند از:

1ـ علت صوري 2ـ علت مادي 3ـ علت فاعلي 4ـ علت غايي.

به عنوان مثال يك صندلي را در نظر بگيريد صورت و شكل اين صندلي علت صوري، موادي كه در ساخت اين صندلي مورد استفاده قرار مي‌گيرد علت مادي، سازنده آن علت فاعلي و هدف از ساخت صندلي كه استفاده از آن است علت غايي اين صندلي مي‌باشند.

اگرچه انقلاب، مفهومي است كه از يك سري تغييرها و تحول‌هاي اعتقادي، رفتاري، اقتصادي و سياسي و غيره انتزاع مي‌شود و علل اربعه‌اي كه فلاسفه نام برده‌اند به توضيح پديده‌هاي مادي مربوط مي‌گردد اما با قدري تسامح مي‌توان در تحليل انقلاب اسلامي از آنها كمك گرفت .

اين نوشتار در هفت فصل به اين نكته مي پردازد كه بدون توجه به جايگاه و تاريخ امامت، سخن گفتن از مهدويت ناتمام است و نيز سخن گفتن از امام و امامت، بدون توجه به مهم ترين شاخصه آن، يعني ولايت.
چكيده

سخن گفتن از مهدويت، بدون توجه به جايگاه و تاريخ امامت، ناتمام است و سخن گفتن از امام و امامت، بدون توجه به مهم‌ترين شاخصة آن (ولايت) ناتمام است؛ بنابر اين، بازخواني مباني انديشة مهدويت، بايد از امام‌شناسي و ولايت‌شناسي آغاز شود.

نوشتار حاضر، طي هفت فصل به تقرير اين مهم پرداخته است؛ معرفي امام و جايگاه آن، واژه و اصطلاح‌شناسي ولايت، ماهيت ولايت، ولايت تكويني وتشريعي، و مصاديق ولي، بيان شده و سپس به نقد و بررسي ديد گاه‌هاي افراطي و تفريطي دربارة امام‌باوري پرداخته و خاطر نشان شده است اعتقاد به ولايت امامان، با عقيدة به تفويض و غلوّ فاصلة بسياري دارد .